كه : « كيست كه نخواهد ملت إبراهيم را مگر كسى كه نفس خود را سفيه وبىخرد گرداند ، وبتحقيق كه برگزيده‌ايم أو را در دنيا وبدرستى كه أو در آخرت از جملهء شايستگان است » . حضرت فرمود كه : مراد از ملت ، امامت است ، پس چون ساكن گردانيد ذرّيّهء خود را در مكة گفت رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ « 1 » ، ودر جاى ديگر فرمود رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ « 2 » ، ظاهر آيهء أولى اين است كه : « اى پروردگار ما ! بدرستى كه من ساكن گردانيدم بعضي از أولاد خود را در واديى كه در آن زراعت نمىشود نزد خانهء صاحب حرمت تو ، اى پروردگار ما ! از براي آنكه نماز را برپا دارند ، پس بگردان دلهايى از مردم را كه مايل گردند بسوى ايشان وروزى كن ايشان را از ميوه‌ها » ، وظاهر آيهء ثانيه آن است كه : « پروردگارا ! بگردان اين را شهر صاحب ايمنى وروزى نما اهلش را از ميوه‌ها هر كه ايمان آورد از ايشان به خدا وروز قيامت » . حضرت فرمود كه : بر اين تخصيص كرد به مؤمنان از ترس آنكه مبادا مانند سؤال امامت در معرض قبول درنيايد چنانچه فرمود كه : « نمىرسد عهد من به ستمكاران » ، پس خدا فرمود وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ « 3 » كه ظاهرش آن است كه : « هر كه كافر باشد أو را برخوردار مىگردانم اندكى كه مدت زندگانى دنيا باشد ، پس مضطر مىگردانم أو را بسوى عذاب جهنم وبد محلّ بازگشتى است جهنم از براي ايشان » ، چون اين را فرمود إبراهيم عليه السّلام پرسيد كه : كيستند آنها كه ايشان را برخوردار مىگردانى از نعمتهاى دنيا وبازگشت ايشان بسوى جهنم است ؟ وحى به أو

--> ( 1 ) . سورهء إبراهيم : 37 . ( 2 ) . سورهء بقره : 126 . ( 3 ) . سورهء بقره : 126 .